Cele wychowania

Utworzenie Ligi Arabskiej 22 marca 1945 r. stanowiło wstęp do działań podjętych po to, by starać się usunąć to wszystko, co dzieliło kraje arabskie zbliżyć i zunifikować systemy oświatowe sprzyjać współdziałaniu w jedności budować współczesną kulturę arabską. Pakt w sprawie jedności kultury arabskiej został podpisany 25 marca 1957 r. Określono w nim ogólne i szczegółowe zadania edukacji dla różnych faz nauczania przeduniwersyteckiego. 

Artykuł pierwszy tego porozumienia głosi, że ostatecznym celem edukacji jest ukształtowanie pokolenia oświeconych Arabów, którzy wierzą w Boga i w naród arabski, mają wiarę w samych siebie i w swój lud, którzy w swoim postępowaniu jednostkowym i społecznym czerpią inspirację z wzniosłych ideałów moralnych, którzy podporządkowują się zasadom prawa i dobra, mają wolę działania dla wspólnej sprawy, są zdolni do postępowania w sposób konstruktywny i uzbrojeni w wiedzę i siłę moralną byliby gotowi bronić miejsca ludu arabskiego w świecie i prawa każdego Araba do wolności, bezpieczeństwa i godności.

1. Elementarny cykl nauczania powinno się uznać za samodzielną całość, w której przekazuje się podstawy wiedzy teoretycznej i praktycznej oraz kształtuje podstawową orientację myślenia.

2. Zadaniem cyklu przygotowawczego (pierwszego cyklu drugiego stopnia) jest odkrywanie talentów i uzdolnień, rozwijanie ich, kierowanie osobami, których możliwości skłaniają je do podejmowania nauki na poziomie średnim, jak też dostarczenie tym, którzy wkroczą do aktywnego życia, potrzebnych elementów wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych pozwalających na jej opanowanie.

3. Cykl średni (drugi cykl drugiego stopnia) został uznany za fazę końcową dla wielu uczniów. Powinien ich przygotować do podjęcia pracy, kształcąc wymagane umiejętności. Niektórzy uczniowie wybierają drogę studiów i trzeba ich przygotować do podejmowania osobistych decyzji, poznania swoich uzdolnień i upodobań oraz wybrania ścisłego lub humanistycznego kierunku kształcenia .

W ramach Ligi Arabskiej organizowano konferencje arabskich ministrów oświaty. Jednym z ważnych zadań tych konferencji było określenie celów i zadań edukacji. Zwłaszcza trzecią konferencję poświęcono zadaniom procesu edukacyjnego, którego, jak stwierdzono, najważniejszym celem jest rozwój jednostki we wszystkich dziedzinach (fizycznej, umysłowej, uczuciowej, społecznej i duchowej), a to z uwagi na ukształtowanie dobrego obywatela, zdolnego do adaptacji do swego środowiska i do udziału w jego ulepszaniu. Oto zadania, jakie wyznaczono.

Z uwagi na te zadania cykl przygotowawczy stanowi fazę jednolitą pozwalającą na konsolidację zasadniczych osiągnięć cyklu podstawowego i na podjęcie kształcenia praktycznego w dziedzinach, które tego wymagają i które dopomagałyby do odkrycia i rozwoju uzdolnień w tym właśnie momencie życia ucznia.

Temat czwartej konferencji ministrów oświaty brzmiał: ,,W kierunku arabskiej strategii wychowania”. Określono zasadą, na której powinna się opierać arabska strategia wychowania. Cel konferencji to uwrażliwienie krajów arabskich na rozwój edukacji dla urzeczywistnienia zadań najbardziej szlachetnych i budowania lepszej przyszłości.

Na tej właśnie konferencji powołano specjalną komisję, której powierzono zadanie opracowania szczegółowej strategii rozwoju edukacji w krajach arabskich. Komisja dobrze spełniła swoje zadanie redagując raport, który został przyjęty na specjalnej sesji (1978) i w którym przedstawiono pewne zasady mające służyć za podstawę dyrektyw pozwalających wprowadzić edukację na nowe drogi. Zasady te mogą znaleźć wyraz w następujących zadaniach edukacyjnych:

- rozwój jednostki

- kształtowanie charakteru na podstawie wartości religijnych

- umacnianie arabskiej autentyczności i budowanie nowoczesnego narodu arabskiego, zjednoczonego, silnego i oświeconego

- rozwój społeczno-ekonomiczny w nowym ujęciu i nowych wymiarach

- rozwijanie demokracji opartej na istotnych zasadach równości, sprawiedliwości, wolności i poszanowania osobowości ludzkiej

- rozwój naukowy, zarazem teoretyczny i praktyczny, jako sposób myślenia, rozwijanie nowej mentalności i szerokiego pola studiów

- przygotowanie do pracy i zaspokojenia potrzeb w dziedzinie siły roboczej

- polepszenie jakości życia i jego odnowa

- edukacja do władzy, to znaczy z uwagi na nieustającą walkę jednostki o rozwój i postęp

- kształtowanie międzynarodowego zrozumienia, przyjaźni między narodami i pokoju w świecie.

W okresie 1960 -1977 UNESCO przy współpracy Ligi Arabskiej i ALESCO zorganizowała cztery regionalne konferencje ministrów arabskich. Ich głównym tematem była edukacja dla rozwoju społeczno-ekonomicznego. Zwłaszcza czwarta konferencja przyjęła ważną rezolucję, znaną jako Deklaracja Abou Dhabi, która przedstawia zadania rozwoju edukacji w świecie arabskim. Znaczenie tej deklaracji zmusza nas do przytoczenia jej następujących fragmentów.

Kraje arabskie wstąpiły na drogę odnowy edukacji, aby zapewnić, równocześnie z procesem demokratyzacji, wzmocnienie tożsamości kulturalnej oraz rozwój nauki i techniki niezbędnych dla postępu. Edukacja powinna przygotować kadry kwalifikowane, których wymaga rozwój na różnych poziomach musi być ściśle powiązana ze światem pracy i powinna przygotować do zatrudnienia kształtując umiejętności odpowiadające wymaganym kwalifikacjom i dając szerokie miejsce – w zakresie treści i metod – nauczaniu przedmiotów ścisłych oraz kształceniu technicznemu i zawodowemu jak też pracy produkcyjnej. Trzeba rozwijać i wzmacniać wysiłki podjęte dla polepszenia jakości systemów i usług edukacyjnych przekształcając je z uwagi na aktualne i przewidywane wymagania. W konsekwencji na konferencji uznano za niezbędne, żeby kraje arabskie:

- wzmocniły więź między planowaniem oświatowym i planowaniem rozwoju ekonomicznego i społecznego

- kontynuowały działania na rzecz zorganizowania odpowiednich systemów oświaty, kompletnych i zintegrowanych, wiążąc kształcenie szkolne z kształceniem poza szkołą w perspektywie demokratyzacji i edukacji permanentnej

- poświęciły szczególną uwagę edukacji dla wszystkich, walce z analfabetyzmem i przezwyciężeniu nie-równości w dziedzinie oświaty, jakie wciąż jeszcze istnieją na niekorzyść licznych kategorii ludności

- zintensyfikowały wysiłki w dziedzinie odnowy edukacji z uwagi na rosnący jej udział we wzmocnieniu tożsamości kulturalnej, modernizacji i rozwoju .

Comments are closed.